Ostatecznie robię to, co lubię i co sprawia mi radość, i na końcu jest mi obojętne, czy jestem trzecia, czy pierwsza.
Jak trafiłaś do sportów motorowych? Zawsze interesowałaś się samochodami czy odkryłaś je dopiero później?
Odkryłam je później, gdy miałam 25 lat. Nie pochodzę z rodziny wyścigowej, ale samochody zawsze mnie pociągały. Chciałam umieć prowadzić i namawiałam chłopaków, żeby mnie nauczyli.
Dopiero przypadkowe spotkanie wskazało mi drogę. Wypłaciłam oszczędności z konta budowlanego, załatwiłam kredyt i kupiłam samochód wyścigowy. Potem pomagało mi wielu przyjaciół, żebym mogła to robić. Poświęciłam temu wszystko: wolne weekendy, urlopy i mnóstwo pieniędzy.
Jak to jest być kobietą w sporcie zdominowanym przez mężczyzn?
Wśród innych zawodników traktujemy się jak równorzędni rywale. Nikt nie daje nam, dziewczynom, taryfy ulgowej. Zresztą tego nie oczekuję. Ostatecznie zawsze decyduje zmierzony czas.
Gorszy był początek, kiedy jeszcze nie startowałam i chciałam na przykład nauczyć się od chłopaków driftować. Mówili mi, żebym raczej poszła porozmawiać z dziewczynami, bo nie pożyczą mi auta. Musiałam więc poczekać na swoją szansę, potem zignorować te uwagi i rzucić się na głęboką wodę, niezależnie od tego, co kto mówi.
Ostatecznie robię to, co lubię i co sprawia mi radość, i na końcu jest mi obojętne, czy jestem trzecia, czy pierwsza. Oczywiście im wyższe miejsce, tym większa radość. Ale wyścig kończy się na mecie, a sama droga również jest celem i sukcesem.
Jakim samochodem jeździsz na co dzień?
Teraz Kaczką… muszę ją opanować w stu procentach. Na wyjazdy służbowe i w góry mam Škodę 4x4 w wersji kombi, żeby mieć miejsce. W ostatnich latach właściwie „mieszkam w samochodzie”, bo ciągle dokądś jadę, czy to do pracy, czy na rajdy.
Dlaczego zaczęłaś startować właśnie w rajdach?
Bo tam otworzyła się przede mną droga. Wtedy ogłoszono konkurs Citroën Women talent, w którym wzięłam udział, i tak zostałam przy rajdach i Citroënie.
Kiedy się zgłaszałam, miał być slalom, a ja nie miałam pojęcia, jak się go jedzie i jak to działa.
Druga runda odbyła się w Bělá pod Bezdězem, według opisu trasy i już w prawdziwym samochodzie wyścigowym. Byłam zupełnie zagubiona. Nie wiedziałam, czego się spodziewać, jak przygotowuje się opis, jak według niego jechać, jak to jest prowadzić w kasku i tak dalej. Wtedy nie wygrałam, ale znalazłam własną drogę do uprawiania tego sportu.
Gdzie i kiedy narodził się pomysł startu w Dakarze?
Dakar jest chyba marzeniem każdego zawodnika. Chcę mieć w domu medal z rampy na mecie, patrzeć na niego codziennie i mówić sobie, że dałam radę. Ukończyłam najtrudniejszy wyścig świata. I że jeśli się chce, można wiele osiągnąć. To daje mi ogromną energię i siłę.
Choć to marzenie będę jeszcze przez jakiś czas spłacać. Teraz również muszę wziąć kredyt, żeby je sfinansować, bo z samych wypłat nie dam rady.
Wszystko zaczęło się jesienią 2022 roku, gdy spotkałam Ollie Roučkovą, która miała już za sobą 3 Dakary. Ostatecznie zdecydowałam, że wchodzę w to za wszelką cenę, dopiero w lutym tego roku.
Nie będziemy się obijać, damy z siebie wszystko.
Gdzie poznałaś Lucie Engovą, swoją pilotkę na rajd Dakar?
Znamy się od dawna, z rajdów. Lucka jeździła z tatą, otwierali stawkę samochodów historycznych, a my startowaliśmy pod koniec stawki współczesnych aut, więc rozmawiałyśmy na startach. Potem wiosną spotkałyśmy się w Pradze na Legendy i wtedy pomyślałam, że Lucka będzie właściwą partnerką do tego wyzwania. Dodatkowo stworzymy pierwszą w historii czeską kobiecą załogę na Dakarze.
Jaki jest wasz cel na Dakarze?
Dotrzeć do mety, to główny cel. Jedziemy Kaczką, chyba najsłabszym samochodem w stawce, z minimalnymi modyfikacjami… więc najważniejsze to ukończyć rajd!
I oczywiście z jak najlepszym wynikiem. Nie będziemy się obijać, damy z siebie wszystko.